Γεννήθηκε στο Αιτωλικό Αιτωλοακαρνανίας και σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών (1936–1940) ζωγραφική στο εργαστήριο του Κωνσταντίνου Παρθένη και χαρακτική με τον Γιάννη Κεφαλληνό. Κατά την Κατοχή οργανώθηκε στην Αντίσταση και φιλοτέχνησε ξυλογραφίες για παράνομα έντυπα, όπως το λεύκωμα *Από τους αγώνες του Ελληνικού Λαού* (1943). Από τα μέσα της δεκαετίας του ’50 πειραματίστηκε με τη χάραξη σε πέτρα, μεταμορφώνοντας τις μορφές της σε σύμβολα. Έλαβε το Α΄ Βραβείο Χαρακτικής στη Μπιενάλε Αλεξάνδρειας (1957), βραβεύτηκε στη Μπιενάλε Χαρακτικής του Λουγκάνο (1958), εξελέγη επίτιμο μέλος της Accademia Fiorentina del Arte del Disegno (1965) και τιμήθηκε με το Διεθνές Βραβείο Λιθογραφίας Tamarind στην ΧΧΧΙΙΙ Μπιενάλε της Βενετίας (1966). Έναν χρόνο αργότερα εξορίστηκε στη Γυάρο από τη χούντα. Το 1976 τιμήθηκε με το Α΄ βραβείο στη Διεθνή Έκθεση Intergrafik του Ανατολικού Βερολίνου και το 1980 πραγματοποιήθηκε στην Εθνική Πινακοθήκη αναδρομική έκθεση του έργου της. Πέθανε στην Αθήνα τον Δεκέμβριο 1988. Στο Αιτωλικό λειτουργεί το «Κέντρο Χαρακτικών Τεχνών και Μουσείο Βάσως Κατράκη».
